انجمن شاعران اهل بیت علیهما سلام
چله شعر - استاد مرتضی امیری اسفندقه

نقد شعر

چله شعر - استاد مرتضی امیری اسفندقه

مجلس سیزدهم - 8 اسفند 91

" چله شعر " تهجد واژه‌ها و مضامین است در زاویه‌ی محبت و ادب،
به قصد تزکیه کلام و حضور پاک آن‌ها در شعر."چله شعر" خلاصه مباحث
مطرح شده در سلسله جلسات " مکتوب اشک " است که با حفظ لحن
بیان استاد مرتضی امیری اسفندقه در قالب چهل مجلس منتشر می‌شود.
سلسله جلسات "مکتوب اشک" به صورت مستمر و هفتگی، بین سالهای
۱۳۹۱ و ۱۳۹۲ در مجمع شاعران اهل بیت علیهم السلام برگزار شد و با
اقبال شاعران ولایی مواجه گردید.


مجلس سیزدهم

در حوزه‌ی شعر آیینی باید واژگان جان تازه‌ای داشته باشند. به قول سهراب سپهری:

«واژه باید خود باد

واژه باید خود باران باشد»

مثلاً اگر به واژه‌های «فوت» و «مرگ» توجّه كنیم، خواهیم دید كه «فوت» معنای منزّه‌تر و محترم‌تری دارد. این گزینش كلمات لازمه‌ی طبع شاعران آیینی‌ست. در شعری كه آقای موسوی خواندند، در جایی كه گفتند:

«بده از لبت دو غنیمتی به لبان بی سر و پای من»

به هیچ وجه جای این مضامین در شعر آیینی نیست و باید حواس شاعر جمع باشد كه دارد با چه ساحتی صحبت می‌كند. شاعر آیینی باید در شعر، ادب خاصّی را رعایت كند. مثلاً بیدل هم اشعاری با زبان عاشقانه و نه خطابی، درباره‌ی خداوند دارد كه نهایت ادب را در آن‌ها رعایت كرده است:

«محو بودم؛ هرچه دیدم دوش دانستم تویی

گر همه مژگان گشود آغوش، دانستم تویی»

یا:

«ای پَرفِشان چون بوی گل، بی‌رنگی از پیراهنت

عنقا شوم تا گرد من یابد سراغ دامنت»

ساحت ربوبیت حضرات آل‌الله(ع) نباید كوتاه گرفته شود. این از شاعر آیینی بعید است.

«نبری گمان كه یعنی به خدا رسیده باشی

تو زخود نرفته بیرون، به كجا رسیده باشی؟!»

اگرچه گاه شاعر با ائمّه زبانی به نام «زبان انس» دارد، امّا زبان انس نیز نباید از دایره‌ی ادب خارج شود.


نظرات

ارسال نظرات

وارد کردن نام و نام خانوادگی و پست الکترونیک اجباری می باشد.*

*